Mijn naam is Ilse Ivora, ik ben afgestudeerd in architectuur aan de Technische Universiteit Delft. Dit komende jaar neem ik jullie in deze serie blogs mee op mijn reis naar de wereld van houtbouw. Ik keer terug naar de schoolbanken aan de Aalto Universiteit in Finland om dit vakgebied beter te leren kennen.
Gedurende mijn tijd daar wil ik mijn ervaringen en inzichten met jullie delen via dit platform. Dit is voor mij een kans om te reflecteren en te groeien. Verwacht geen definitieve antwoorden, hoogdravende wetenschappelijke analyses of expertkennis van mijn kant. Wat ik hier wil delen, zijn vooral vragen, overpeinzingen en nieuwe inzichten.
Wat is mijn achtergrond?
Mijn allereerste ‘officiële’ werkervaring was bij ECHO Urban Design, een plek waar ik een perfecte match vond op verschillende vlakken. Het bureau combineert stedenbouw, landschapsarchitectuur en architectuur op een manier waarbij het menselijke aspect van stadsleven samenkomt met strategische inspanningen gericht op klimaatverandering, versterking van de ecologie en het overwinnen van economische uitdagingen. Voor mij was het een geweldige ervaring om maatschappelijke vraagstukken te verweven in stadsontwerpen en -structuren, en te genieten van het strategisch denkwerk dat vereist is om ambitieuze plannen om te zetten in concrete ontwerpen.
Ontwerpers raken verstrikt in analytisch denken
Gedurende mijn tijd bij ECHO begon ik stilletjes een verandering op te merken in mijn denkwijze over hoe ontwerpers omgaan met hun omgeving. Het is nog een uitdaging om dit precies onder woorden te brengen. Deze blogs dienen als een manier om mijn intuïtieve gevoel beter te begrijpen en te verwoorden. Op dit moment verkeert mijn hypothese in de volgende staat: Architecten benaderen projecten vaak als statische, op zichzelf staande taken. Het resultaat is iets wat ‘planbaar en maakbaar’ is, maar er wordt vaak weinig aandacht besteed aan de intrinsieke ‘energie’ van lokale bewoners – mensen, dieren, planten en organismen. Soms raken we verstrikt in een analytische benadering die vergeet dat alles met elkaar verbonden is. Alles leeft, voelt en staat in relatie tot zijn omgeving.
Focus op hout
Het Wood Program aan de Aalto Universiteit biedt een unieke benadering van architectuuronderwijs waarbij de volledige focus ligt op één materiaal: hout. Deze gerichte aandacht biedt de mogelijkheid om diep in te gaan op alle aspecten van dit materiaal. De verschillende vakken, gegeven door diverse faculteiten, belichten uiteenlopende perspectieven, zoals de celstructuur, groei, ecologisch bosbeheer, historische betekenis en bewerkingstechnieken. Hierdoor kan ik dieper ingaan op hoe dit materiaal interageert met zijn omgeving en kan ik de relatie tussen mens en natuur in alle fasen van aanplanten, oogsten, bewerken en bouwen onderzoeken.
Ontwerpen in verbondenheid en beweging
Mijn streven is om te evolueren van een ‘mensgerichte systeemdenker’ naar een ontwerper die opereert vanuit het besef dat ‘alles met elkaar verbonden is en in voortdurende beweging’. De exacte betekenis hiervan is nog niet helder; dit zal ik het komende jaar verder verkennen en ontwikkelen. Als we gaan ontwerpen vanuit dit alternatieve perspectief, zal dit veranderingen teweegbrengen in mijn ontwerpproces? Of zal dit resulteren in compleet andere uitkomsten?
Ilse Ivora de Jong is in 2019 afgestudeerd in architectuur aan de Technische Universiteit Delft. Na vier jaar te hebben gewerkt als stedenbouwkundige bij ECHO urban design verhuisde ze in het voorjaar van 2024 naar Finland om er aan de Aalto Universiteit, nabij Helsinki, het Wood Program te volgen. Dat is een studie die geheel op bouwen met hout, van bosbouw tot houtbouw, is gericht. In dit blog doet ze verslag van haar ervaringen
