Ruim 80 overheden, instellingen en bedrijven ondertekenden vorige week het ‘Convenant Duurzame Woningbouw provincie Utrecht’. Het convenant plus toetsingskader spreekt het mooie doel uit om ‘zo duurzaam mogelijk’ te gaan bouwen. Het komt neer op zo ongeveer de wet volgen.
Al vlak na ondertekening werd op de bij het convenant horende website verwezen naar een vergelijkbaar convenant, dat circa twee jaar geleden in de Metropoolregio Amsterdam geïntroduceerd werd. Waar ‘Groot Amsterdam’ echter harde formuleringen kiest: 20 procent van de nieuwbouwwoningen moet van biobased materiaal zijn, wordt in het Utrechtse akkoord als ondergrens een ’toetsingskader’ afgesproken dat op veel vlakken (biodiversiteit, BENG-normen, circulariteit etcetera) niet verder gaat dan de geldende wettelijke voorschriften. Over biobased materialen wordt bijvoorbeeld genoteerd:
Het gebruik van biobased materialen als bouwmaterialen zorgt vanwege het
vochtregulerende vermogen in veel gevallen voor een gezonder binnenklimaat. De
indicator voor biobased materialen bij het thema circulariteit draagt dus ook bij aan een
gezonde woning.
Goed is dat de ondertekenende partijen hun duurzaamheidsdoelen voor álle nieuwbouw willen doen laten gelden. En dat gaat in Groot-Utrecht om 10.000 woningen tot 2030, en zelfs 170.000 woningen in 2040. Minder helder wordt het als het convenant zelf haar reikwijdte omschrijft als:
Om zoveel mogelijk gezamenlijk op te kunnen trekken, doet het convenant
recht aan de verschillen in ambities van betrokken partijen. Die kunnen uiteenlopen van
‘het halen van de wettelijk norm is al een uitdaging’ tot aan ‘de ambities moeten zo
uitdagend mogelijk zijn en de lat moet hoog liggen’.
Mooi is dat de ondertekenaars volgens de tekst onderkennen dat er zoiets als een klimaatbedreiging bestaat, die gekeerd moet worden en dat in de bouw aanmerkelijk duurzamer moet worden gebouwd.
